Diğer Önemli Yargı İçtihatları
  • AAÜT Uyarınca Hükmedilecek Vekâlet Ücreti Kabul veya Ret Miktarını Aşamaz: 3 Temmuz 2026 tarihli ve 33299 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Yargıtay 5. Hukuk Dairesi’nin 11.05.2026 tarihli ve E. 2026/6974, K. 2026/8811 sayılı kararı, itirazın iptali davalarında davalı lehine hükmedilecek vekâlet ücretinin üst sınırına ilişkin önemli değerlendirmeler içermektedir. Kanun yararına temyiz incelemesine konu olayda, ortak gider alacağına ilişkin icra takibine yapılan itirazın iptali istemiyle açılan davada ilk derece mahkemesi davanın kısmen kabulüne karar vermiş ve davalı lehine 15.594,20 TL vekâlet ücretine hükmedilmiştir. Adalet Bakanlığı, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 13. maddesi uyarınca, davalı lehine hükmedilen vekâlet ücretinin kabul veya ret miktarını aşamayacağını, buna rağmen davalı lehine bu sınırı aşan tutarda vekalet ücretine hükmedildiğini ileri sürerek, kararın kanun yararına temyizen incelenmesini talep etmiştir. Yargıtay, konusu para veya para ile değerlendirilebilen davalarda vekâlet ücretinin Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 13. maddesi çerçevesinde belirlenmesi gerektiğini; ancak aynı maddenin ikinci fıkrası i uyarınca hükmedilecek vekâlet ücretinin herhâlde kabul veya reddedilen miktarı aşamayacağını belirtmiştir. Somut olayda mahkemece, icra takibinin 8.975-TL yönünden devamına karar verildiği dikkate alındığında, davalı lehine hükmedilebilecek vekâlet ücretinin de en fazla 8.975 TL olabileceği, bu tutarı aşacak şekilde 15.594,20 TL vekâlet ücretine hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğu sonucuna varılmıştır. Bu gerekçelerle Yargıtay, ilk derece mahkemesi kararını 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 363. maddesi uyarınca kanun yararına bozmuştur. Kanun yararına bozma, somut uyuşmazlık bakımından kesinleşmiş hükmün taraflar bakımından doğurduğu sonuçları değiştirmemekle birlikte; Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13/2. maddesinde yer alan "hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez" kuralının uygulanmasına ilişkin önemli bir içtihat niteliği taşımaktadır. Karar, özellikle kısmen kabul veya ret ile sonuçlanan para alacağına ilişkin davalarda vekâlet ücretinin hesaplanmasında, kabul ya da ret miktarının aşılmaması gerektiğini bir kez daha ortaya koymaktadır. İlgili karara buradan ulaşabilirsiniz.
  • Değişiklik Öncesi Tebligat Pusulası ile Yapılan Tebligatlar VUK m.102’ye Uygundur: 4 Temmuz 2026 tarihli ve 33300 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulu’nun 13.05.2026 tarihli ve 2026/1 E., 2026/8 sayılı kararı, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 102. maddesi kapsamında uygulanan tebligat usulüne ilişkin olarak, vergi yargısında ortaya çıkan içtihat farklılığının giderilmesine yöneliktir. Karara konu uyuşmazlık, Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği (Sıra No:485) ekindeki tebligat pusulasının, 18/01/2024 tarihli değişiklikten önceki şekliyle yapılan tebligatların, mükellefler bakımından yeterli hukuki güvence sağlayıp sağlamadığı ve bu tebligatların usule uygun sayılıp sayılamayacağı noktasında toplanmaktadır. Bölge idare mahkemeleri arasında bir görüşe göre söz konusu eski pusula, tebligatın usulüne uygunluğunu ispat etmeye elverişli görülmemiş; karşı görüşte ise kanuni düzenlemeye uygun olduğu kabul edilmiştir. Danıştay, değerlendirmesinde öncelikle tebligatın hukuki niteliğini ortaya koymuş; tebligatın yalnızca bir “bildirim” işlemi olmayıp aynı zamanda “bilgilendirme” ve “belgelendirme” fonksiyonlarını haiz olduğunu vurgulamıştır. Bu bağlamda, tebligatın geçerliliği için muhatabın işlemden haberdar olmasına imkân sağlanması ve tebligatın usulüne uygun yapıldığının denetlenebilir olması gerektiği ifade edilmiştir. Kurul, 213 sayılı Kanun’un 102. maddesine göre adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine yapılan tebligatta, muhatabın adreste bulunamaması hâlinde ikinci tebligat girişiminden sonra kapıya pusula yapıştırılması suretiyle tebligat yapılabileceğini hatırlatmıştır. Bu sistemde kullanılan tebligat pusulasının iki nüshadan oluştuğu; bunlardan “muhatap nüshası”nın kapıya yapıştırıldığı ve muhatabı tebligatın içeriği, evrakın nereden ve ne sürede alınabileceği gibi hususlarda bilgilendirdiği, “idare nüshası”nın ise daha sınırlı bilgiler içerdiği tespit edilmiştir. Kararda, eski pusula örneğinde muhatap nüshasında yer alan bilgilerin, Kanun’un öngördüğü bilgilendirme yükümlülüğünü karşıladığı; dolayısıyla muhatabın hak arama özgürlüğü ve mahkemeye erişim hakkı bakımından gerekli güvencelerin sağlandığı sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca Anayasa Mahkemesi’nin aynı tebligat usulünü inceleyerek yeterli güvenceleri içerdiğine dair tespitleri de dikkate alınmıştır. Bunun yanında, muhatap nüshasının fiilen kapıya yapıştırılması nedeniyle dava dosyasına sunulamamasının tebligatın ispatı bakımından tek başına eksiklik oluşturmayacağı; bu durumun tebligatın usulsüz olduğu sonucuna götürmeyeceği açıkça belirtilmiştir. Sonuç olarak Danıştay, Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği (Sıra No:485) ekindeki tebligat pusulasının değişiklik öncesi haliyle yapılan tebligatların, 213 sayılı Kanun’un 102. maddesinde öngörülen usule uygun olduğu yönündeki görüşü benimsemiş ve içtihat aykırılığını bu doğrultuda gidermiştir. Bu kararın uygulamadaki etkisi, söz konusu dönemde yapılan tebligatların geçerliliğinin korunması ve bu sebeple vergi işlemlerinin salt pusula formatındaki eksiklik iddiasıyla iptal edilmesinin önüne geçilmesidir. Karara karşı yazılan karşı oyda ise, idare nüshasında gerekli bilgilerin bulunmamasının yargısal denetimi zorlaştırdığı ve bu nedenle tebligatın usule uygun sayılmaması gerektiği savunulmuştur. İlgili karara buradan ulaşabilirsiniz.
  • UYAP Üzerinden Evrakın Görüntülenmesi Usulüne Uygun Tebligat Yerine Geçmez: 18 Temmuz 2026 tarihli ve 33313 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Yargıtay 3. Hukuk Dairesi’nin 05.05.2026 tarihli ve E.2026/356, K.2026/1760 sayılı kararı, Uyap üzerinden bir evrakın görüntülenmesinin usulüne uygun tebligat sonucunu doğurup doğurmayacağına ilişkin önemli değerlendirmeler içermektedir. Karara konu olayda, yazılı tahliye taahhüdünün geçersizliğinin tespiti istemiyle açılan davada mahkeme, davacıya gider avansını tamamlaması için kesin süre vermiştir. Ancak bu kararın davacı vekiline usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği ortaya konulamamış, buna karşılık UYAP işlem kütüğünde ara kararın “okundu” olarak görüntülendiği dikkate alınarak kesin sürenin başladığı kabul edilmiştir. Mahkeme, gider avansının verilen kesin süre içerisinde yatırılmadığı gerekçesiyle de davanın açılmamış sayılmasına karar vermiştir. Kararın Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede Yargıtay, 7201 sayılı Tebligat Kanunu ile Elektronik Tebligat Yönetmeliği hükümleri uyarınca elektronik tebligatın ancak kanunda öngörülen usule uygun şekilde gerçekleştirilmesi hâlinde hüküm ve sonuç doğuracağını vurgulamıştır. Buna göre, tarafların bir işlemden haberdar sayılabilmeleri için kanunda öngörülen tebliğ veya tefhim usullerinin yerine getirilmesi gerekmektedir. Yargıtay, vekilin UYAP sistemi üzerinden bir evrakı görüntülemiş veya okumuş olmasının, tek başına usulüne uygun tebliğ ya da tefhim anlamına gelmeyeceğini belirtmiştir. Bu nedenle, yalnızca UYAP kayıtlarında evrakın görüntülendiği bilgisine dayanılarak kesin sürelerin veya hak düşürücü sürelerin başlamış kabul edilmesi mümkün değildir. Aksi yöndeki yaklaşımın, tarafların hukuki dinlenilme hakkını ve adil yargılanma ilkelerini zedeleyeceği ifade edilmiştir. Bu gerekçelerle Yargıtay, yalnızca UYAP evrak işlem kütüğündeki görüntüleme kayıtlarına dayanılarak kesin sürenin başlatılmasının hukuka aykırı olduğuna karar vermiş ve ilk derece mahkemesi kararını kanun yararına bozmuştur. Karar, UYAP üzerinden bir evrakın görüntülenmesi ile Tebligat Kanunu ve Elektronik Tebligat Yönetmeliği hükümlerine uygun şekilde gerçekleştirilen tebligatın farklı hukuki sonuçlar doğurduğunu açıkça ortaya koymaktadır. Özellikle taraflar bakımından kesin veya hak düşürücü sürelerin başlayabilmesi için kanunda öngörülen tebligat usullerinin eksiksiz şekilde yerine getirilmesi gerektiğini vurgulaması bakımından uygulamaya yön gösterici niteliktedir. İlgili karara buradan ulaşabilirsiniz.
  • İdari Para Cezasına İlişkin Ödeme Emrinin İptali Davalarında Vekâlet Ücreti Maktu Olarak Belirlenmelidir: 18 Temmuz 2026 tarihli ve 33313 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Danıştay Sekizinci Dairesi’nin 02.04.2026 tarihli ve E.2026/1249, K.2026/1944 sayılı kararı, idari para cezasına ilişkin ödeme emrinin iptali istemiyle açılan davalarda hükmedilecek vekâlet ücretinin maktu mu yoksa nispi mi olacağına ilişkindir. Davacı, aynı araca ilişkin iki ayrı trafik idari para cezasının tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emrinin iptali istemiyle dava açmıştır. Trabzon İdare Mahkemesi, idari para cezalarından birinin davacıya usulüne uygun şekilde tebliğ edilmediğini, bu nedenle söz konusu cezaya ilişkin ödeme emrinin hukuka aykırı olduğunu tespit ederek bu kısmı iptal etmiş; diğer trafik idari para cezasının ise usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği ve kesinleştiği gerekçesiyle bu kısım yönünden davayı reddetmiştir. Böylece davanın bir kısmı kabul, bir kısmı ise reddedilmiştir. Uyuşmazlık, mahkemenin vekâlet ücretini Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin nispi vekâlet ücretine ilişkin hükümlerini esas alarak belirlemesinden kaynaklanmıştır. Danıştay Başsavcılığı, davanın konusunun doğrudan trafik idari para cezaları değil, bu cezaların tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emrinin iptali olduğunu; dolayısıyla uyuşmazlığın parasal alacaktan değil, bir idari işlemin iptalinden kaynaklandığını belirterek kararın kanun yararına bozulmasını talep etmiştir. Danıştay, kararında öncelikle 1136 sayılı Avukatlık Kanunu ile Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerini ayrıntılı biçimde incelemiştir. Bu kapsamda, idare ve vergi mahkemelerinde görülen davalarda, özellikle devletin taraf olduğu yüksek tutarlı vergi ve idari yaptırım uyuşmazlıklarında tarafların aşırı vekâlet ücreti riskiyle karşı karşıya kalmasını önlemek amacıyla kanun koyucunun özel bir sistem benimsediğini vurgulamıştır. Kanun koyucunun, bu davalarda hukuki güvenliği sağlamak ve kişilerin hak arama özgürlüğünü ağır mali sonuçlarla sınırlandırmamak amacıyla vekâlet ücretinin dava değerinden bağımsız olarak maktu şekilde belirlenmesini öngördüğü ifade edilmiştir. Danıştay ayrıca, ödeme emrinin iptaline ilişkin davaların, idari işlemin hukuka uygunluğunun denetlendiği iptal davaları niteliğinde olduğunu; bu nedenle vekâlet ücretinin belirlenmesinde Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin "İdare ve Vergi Mahkemelerinde takip edilen davalar" başlıklı bölümünde öngörülen maktu ücretlerin uygulanması gerektiğini belirtmiştir. Tarifede yer alan nispi vekâlet ücretine ilişkin üst sınır düzenlemesinin ise bu tür uyuşmazlıklarda uygulanamayacağı sonucuna ulaşmıştır. Bu gerekçelerle Danıştay, ilk derece mahkemesinin vekâlet ücretini nispi esaslara göre belirlemesini yürürlükteki hukuka aykırı bulmuş; kararın yalnızca vekâlet ücretine ilişkin kısmını, hukuki sonuçlarını etkilememek kaydıyla kanun yararına bozmuştur. Karar, idari para cezasının tahsiline yönelik ödeme emrinin iptaline ilişkin davalarda vekâlet ücretinin maktu olarak belirlenmesi gerektiğini açıkça ortaya koyması bakımından uygulama açısından önem taşımaktadır. İlgili karara buradan ulaşabilirsiniz.
  • Tüketiciye Önceden Bildirilmiş BSMV’nin Tüketiciye Yansıtılması Haksız Şart Teşkil Etmez: 22 Temmuz 2026 tarihli ve 33317 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Yargıtay 3. Hukuk Dairesi’nin 01.06.2026 tarihli ve E.2026/3962, K.2026/3361 sayılı kararı, tüketici kredisi kapsamında tahsil edilen Banka ve Sigorta Muameleleri Vergisi'nin ("BSMV") tüketiciye yansıtılmasının haksız şart oluşturup oluşturmadığına ilişkindir. Davacı, kullandığı tüketici kredileri nedeniyle banka tarafından tahsil edilen Banka ve Sigorta Muameleleri Vergisi'nin iadesi amacıyla başlattığı icra takibine yapılan itirazın iptalini talep etmiştir. İlk derece mahkemesi, 6802 sayılı Gider Vergileri Kanunu uyarınca BSMV'nin mükellefinin banka olduğunu, buna rağmen söz konusu verginin tüketiciye yansıtılmasına ilişkin hükmün tüketiciyle müzakere edilmeksizin kredi sözleşmesine dahil edildiğini değerlendirmiştir. Mahkeme, bu düzenlemenin 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un haksız şartlara ilişkin hükümleri kapsamında tüketici aleyhine dengesizlik yarattığı ve bu nedenle kesin hükümsüz olduğu gerekçesiyle davayı kabul etmiş; icra takibinin devamına ve davacı tüketici lehine icra inkâr tazminatına hükmetmiştir. Kararın Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay ise, BSMV'nin banka tarafından ödenen bir vergi olmasının, bu maliyetin taraflar arasındaki sözleşme ile tüketiciye yansıtılmasına engel teşkil etmediğini vurgulamıştır. Dosya kapsamındaki Tüketici Kredisi Sözleşmesi Öncesi Bilgi Formu ile tüketici kredisi sözleşmelerinde, krediye ilişkin gider vergileri dahil toplam geri ödeme tutarının ve ödeme kalemlerinin açıkça gösterildiği; dolayısıyla tüketicinin krediye ilişkin mali yükümlülükler hakkında önceden bilgilendirildiği tespit edilmiştir. Bu nedenle, BSMV'nin tüketici tarafından karşılanacağına ilişkin sözleşme hükmünün tek başına haksız şart olarak değerlendirilemeyeceği belirtilmiştir. Yargıtay ayrıca, tarafların sözleşme serbestisi kapsamında kredi maliyetlerinin tüketici tarafından karşılanacağını kararlaştırabileceklerini, bu tür düzenlemelerin tüketiciye önceden açık ve anlaşılır şekilde bildirildiği sürece hukuken geçerli olduğunu ifade etmiştir. Bu doğrultuda, ilk derece mahkemesince davanın reddi gerekirken kabulüne karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu sonucuna varılmış; karar, HMK'nın 363. maddesi uyarınca hukuki sonuç doğurmamak üzere kanun yararına bozulmuştur. İlgili karara buradan ulaşabilirsiniz.
  • Devre Tatil Sözleşmelerinde Cayma Hakkı Kullanıldığında Tahsil Edilen Bedel Derhal İade Edilmelidir: 23 Temmuz 2026 tarihli ve 33318 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Yargıtay 3. Hukuk Dairesi’nin 27.04.2026 tarihli ve E.2026/2849, K.2026/2450 sayılı kararı, devre tatil sözleşmelerinde cayma hakkını kullanılması halinde tüketiciden tahsil edilen bedelin iadesine ilişkin önemli değerlendirmeler içermektedir. Uyuşmazlığa konu olayda davacı ile davalı şirketler arasında 26.07.2023 tarihinde bir devre tatil üyelik sözleşmesi imzalanmış ve davacı aynı tarihte 15.000 TL peşin ödeme yapmıştır. Davacı, sözleşmenin kurulmasından beş gün sonra, 31.07.2023 tarihinde noter ihtarnamesi aracılığıyla cayma hakkını kullandığını bildirmiş ancak ödediği bedelin iade edilmemesi üzerine icra takibi başlatmış; takibe yapılan itiraz üzerine de itirazın iptali davası açmıştır. İlk derece mahkemesi 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un önceki düzenlemesinde yer alan 90 günlük iade süresini esas alarak, takip tarihinde davalının borcunun henüz muaccel hale gelmediği gerekçesiyle davayı reddetmiştir. Kararın Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına temyiz edilmesi üzerine Yargıtay, uyuşmazlığın çözümünde sözleşme tarihinde yürürlükte bulunan ve 7392 sayılı Kanun ile değiştirilen 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun hükümlerinin uygulanması gerektiğini belirtmiştir. Yargıtay, devre tatil sözleşmelerinde tüketicinin on dört gün içinde herhangi bir gerekçe göstermeksizin ve cezai şart ödemeksizin cayma hakkına sahip olduğunu, bu süre içerisinde tüketiciden herhangi bir isim altında ödeme alınamayacağını ve tüketiciyi borç altına sokan herhangi bir belgenin düzenlenemeyeceğini vurgulamıştır. Kararda ayrıca, bu yasağa rağmen tüketiciden herhangi bir bedel tahsil edilmesi hâlinde alınan bedelin tüketiciye derhâl iade edilmesinin kanuni zorunluluk olduğu, tüketiciyi borç altına sokan belgelerin tüketici yönünden geçersiz sayılacağı ve emredici düzenlemelere aykırı şekilde kurulan devre tatil sözleşmelerinin geçersiz olacağı ifade edilmiştir. Bu kapsamda Yargıtay, somut olayda uygulanması gereken güncel yasal düzenlemeler dikkate alındığında davalının iade borcunun cayma bildiriminin ulaşmasıyla birlikte muaccel hale geldiğini, bu nedenle alacağın henüz muaccel olmadığı gerekçesiyle davanın reddedilmesinin hukuka aykırı olduğunu değerlendirmiştir. İlk derece mahkemesinin yürürlükteki mevzuat yerine önceki düzenlemeye dayanarak karar vermesi usul ve yasaya aykırı bulunmuş; karar, HMK'nın 363. maddesi uyarınca kanun yararına bozulmuştur. Karar, 7392 sayılı Kanun sonrasında devre tatil sözleşmelerinde peşin ödeme alınmasına ilişkin getirilen sınırlamaların ve cayma hakkı kullanıldığında tahsil edilen bedelin derhal iadesi yükümlülüğünün altını çizmesi bakımından uygulama açısından önem taşımaktadır. İlgili karara buradan ulaşabilirsiniz.
  • Önemli Miktarda Şirket Varlığının Toptan Satışının Genel Kurulun Devredilemez Yetkileri Arasında Sayılması Anayasa’ya Aykırı Değildir: 5 Ağustos 2026 tarihli ve 33331 sayılı Resmî Gazete’de Anayasa Mahkemesi’nin 13.05.2026 tarihli ve E.2025/226, K.2026/112 sayılı kararı yayımlanmıştır. Karar, Türk Ticaret Kanunu (“TTK”) m. 408/2-f hükmünde yer alan “önemli miktarda şirket varlığının toptan satışı”nın genel kurulun devredilemez görev ve yetkileri arasında sayılmasına ilişkindir. Başvuru, Alanya Asliye Ticaret Mahkemesi tarafından, tapu iptali ve tescil istemli bir davada yapılmıştır. Başvuruda, anonim şirketlerde önemli miktarda şirket varlığının toptan satışı için genel kurul kararı aranmasının, özellikle “önemli miktar” kavramının kanunda açık şekilde tanımlanmaması sebebiyle belirsizlik yarattığı; ayrıca şirketlerin mülkiyet hakkını ve teşebbüs özgürlüğünü sınırladığı ileri sürülmüştür. Anayasa Mahkemesi, öncelikle anonim şirketlerde yönetim ve temsil yetkisinin kural olarak yönetim kuruluna ait olduğunu; ancak bazı işlemlerin şirketin yapısı, pay sahiplerinin menfaatleri ve şirket malvarlığının korunması bakımından genel kurulun devredilemez yetkileri arasında düzenlenebileceğini belirtmiştir. Mahkeme’ye göre, önemli miktarda şirket varlığının toptan satışının genel kurul kararına bağlanması, şirket malvarlığının korunması ve pay sahiplerinin bu tür önemli işlemleri denetleyebilmesi amacıyla öngörülmüş bir tedbirdir. Kararda, “önemli miktarda şirket varlığı” kavramının kanunda sayısal bir eşik ile belirlenmemiş olmasına rağmen, bu kavramın yargı içtihatları ve somut olayın özellikleri dikkate alınarak belirlenebilir olduğu kabul edilmiştir. Mahkeme, şirketin faaliyet alanı, ekonomik büyüklüğü, mali yapısı ve devredilen varlığın şirket faaliyetleri üzerindeki etkisi gibi unsurların değerlendirilmesi suretiyle, hangi işlemlerin bu kapsamda olduğunun tespit edilebileceğini belirtmiştir. Anayasa Mahkemesi ayrıca, genel kurul kararı alınmaksızın yapılan işlemin geçersiz sayılmasının üçüncü kişilerin sözleşme özgürlüğünü etkileyebileceğini kabul etmekle birlikte, üçüncü kişilerin bu nedenle uğrayabilecekleri zararları gidermeye yönelik imkânların bulunduğunu ifade etmiştir. Mahkeme, şirketin pay sahipleri, şirket yönetimi ve işlem tarafı üçüncü kişiler arasında makul bir menfaat dengesi kurulduğu sonucuna ulaşmıştır. Bu gerekçelerle Anayasa Mahkemesi, TTK m. 408/2-f hükmünün mülkiyet hakkına ve teşebbüs özgürlüğüne aykırı olmadığına karar vermiş ve iptal talebini oyçokluğuyla reddetmiştir.İlgili karara buradan ulaşabilirsiniz.
  • Belirli Parasal Sınırın Altında Kalan Ticari Davalarda Basit Yargılama Usulünün Uygulanması Anayasa’ya Aykırı Değildir: 5 Ağustos 2026 tarihli ve 33331 sayılı Resmî Gazete’de Anayasa Mahkemesi’nin 13.05.2026 tarihli ve E.2025/274, K.2026/113 sayılı kararı yayımlanmıştır. Karar, Türk Ticaret Kanunu (“TTK”) m. 4/2’de yer alan “miktar veya değeri bir milyon Türk lirasını geçmeyen ticari davalarda basit yargılama usulü uygulanır” hükmünün Anayasa’ya uygunluğuna ilişkindir. Başvuru, eser sözleşmesinden kaynaklanan bir alacak davasında Ankara 5. Asliye Ticaret Mahkemesi tarafından yapılmıştır. Başvuruda, basit yargılama usulünün yalnızca parasal sınıra göre uygulanmasının, davaların niteliğini dikkate almaması nedeniyle hak arama özgürlüğünü ve adil yargılanma hakkını sınırladığı; tarafların delil sunma ve iddialarını geliştirme imkânlarını daralttığı ileri sürülmüştür. Ayrıca parasal sınırın altında kalan kısmi ve belirsiz alacak davaları ile sınırın üzerinde açılan davalar arasında haksız farklılık oluştuğu iddia edilmiştir. Anayasa Mahkemesi ise basit yargılama usulünün, yargılamaların daha hızlı ve etkin yürütülmesi amacıyla öngörüldüğünü; tarafların dilekçelerini ve delillerini sunma imkânlarının tamamen ortadan kaldırılmadığını değerlendirmiştir. Mahkeme’ye göre, ticari davaların belirli parasal sınırın altında kalması hâlinde basit yargılama usulüne tabi tutulması, davaların makul sürede sonuçlandırılması amacına hizmet etmektedir. Mahkeme ayrıca, kuralın kapsamının açık ve öngörülebilir olduğunu; parasal sınırın Hukuk Muhakemeleri Kanunu ek madde 1 uyarınca her yıl yeniden değerleme oranında artırıldığını belirtmiştir. Bu nedenle düzenlemenin hukuk devleti, hak arama özgürlüğü ve adil yargılanma hakkı yönünden Anayasa’ya aykırı olmadığı sonucuna varılmıştır. Bu gerekçelerle Anayasa Mahkemesi, TTK m. 4/2’de yer alan itiraz konusu hükmün Anayasa’ya aykırı olmadığına karar vermiş ve iptal talebini oybirliğiyle reddetmiştir. İlgili karara buradan ulaşabilirsiniz.
  • İcra İnkâr Tazminatının Tashih Yoluyla Artırılmasına İlişkin İtirazların Tartışılmaması Gerekçeli Karar Hakkını İhlal Eder: 5 Ağustos 2026 tarihli ve 33331 sayılı Resmî Gazete’de Anayasa Mahkemesi’nin 11.02.2026 tarihli ve B. No: 2022/85303 sayılı kararı, mahkemelerin taraflarca ileri sürülen sonuca etkili iddiaları gerekçeli şekilde değerlendirme yükümlülüğüne ilişkin önemli tespitler içermektedir. Başvuru, vekâlet ilişkisinden kaynaklanan alacağın tahsili amacıyla başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali davasında, gerekçeli karar hakkının ve makul sürede yargılanma hakkının ihlal edildiği iddialarına ilişkindir. İlk derece mahkemesi, davanın kısmen kabulüne ve asıl alacak üzerinden %20 oranında icra inkâr tazminatına hükmetmiştir. Daha sonra davacı vekili, karar tarihinde yürürlükte bulunan mevzuat uyarınca icra inkâr tazminatının %40 olması gerektiğini ileri sürerek kararın düzeltilmesini talep etmiştir. Bunun üzerine mahkeme, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 304. maddesine dayanarak hükümde yer alan %20 oranını tashih yoluyla %40 olarak değiştirmiştir. Başvurucu, icra inkâr tazminatının tavzih veya tahsis yoluyla artırılmasının usule aykırı olduğunu, bu husustaki itirazlarının mahkeme ve kanun yolu incelemesinde karşılanmadığını ileri sürmüştür. Anayasa Mahkemesi başvurucunun bu iddiasının davanın sonucunu etkileyebilecek nitelikte olduğunu, buna rağmen mahkeme kararlarında söz konusu itirazı karşılayacak yeterli ve ilgili bir gerekçeye yer verilmediğini tespit etmiştir. Bu nedenle Anayasa’nın 36. maddesi kapsamında güvence altına alınan gerekçeli karar hakkının ihlal edildiğine karar vermiştir. Öte yandan Mahkeme, makul sürede yargılanma hakkına ilişkin şikâyeti, başvuru yollarının tüketilmemesi nedeniyle kabul edilemez bulmuştur. Kararda, bu tür şikâyetler bakımından öncelikle Tazminat Komisyonuna başvurulması gerektiği hatırlatılmıştır. Sonuç olarak Anayasa Mahkemesi, gerekçeli karar hakkının ihlal edildiğine, ihlalin sonuçlarının ortadan kaldırılması için dosyanın yeniden yargılama yapılmak üzere ilgili mahkemeye gönderilmesine oybirliğiyle karar vermiştir. Bu karar, mahkemelerin tarafların davanın sonucuna etkili olabilecek iddia ve itirazlarını yalnızca kayda geçirmekle yetinmeyip, bunları açık ve yeterli bir gerekçeyle değerlendirmesi gerektiğini bir kez daha ortaya koymaktadır. İlgili karara buradan ulaşabilirsiniz.
  • Adli Yardım Talebinin Mali Durum Yeterince Araştırılmadan Reddedilmesi Mahkemeye Erişim Hakkını İhlal Eder: 5 Ağustos 2026 tarihli ve 33331 sayılı Resmî Gazete’de Anayasa Mahkemesi’nin 03.03.2026 tarihli ve B. No: 2023/30342 sayılı kararı yayımlanmıştır. Başvuru, tapu iptali ve tescil davasında adli yardım talebinin reddedilmesi nedeniyle mahkemeye erişim hakkının ihlal edildiği iddiasına ilişkindir. Somut olayda başvurucu, tapu iptali ve tescil davası açarken aynı zamanda adli yardım talebinde bulunmuş; talebine dayanak olarak fakirlik belgesi sunduğunu, üzerine kayıtlı malvarlığı bulunmadığını, avukatlık ücretini de ödemediğini belirtmiştir. İlk derece mahkemesi, başvurucunun malvarlığı olmadığına ilişkin yeterli bilgi ve belge sunmadığı, buna karşılık banka hesaplarının bulunduğu ve davanın konusu dikkate alındığında adli yardım şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle talebi reddetmiştir. Başvurucunun itirazı da benzer gerekçelerle reddedilmiş; daha sonra gider avansının yatırılmaması nedeniyle dava açılmamış sayılmıştır. Anayasa Mahkemesi, mahkemeye erişim hakkının, kişilerin dava açabilmeleri ve uyuşmazlıklarını mahkeme önüne taşıyabilmeleri için etkili ve pratik imkânlara sahip olmalarını gerektirdiğini vurgulamıştır. Mahkeme’ye göre, yargılama harç ve giderlerin ödenmesi yükümlülüğü kural olarak meşru olmakla birlikte, mali gücü bulunmayan kişiler bakımından bu yükümlülük mahkemeye erişimi ölçüsüz şekilde zorlaştırmamalıdır. Bu nedenle adli yardım taleplerinin değerlendirilmesinde şekli ve kategorik yaklaşımlar yerine, başvurucunun gerçek mali durumunu ortaya koyan somut verilerin dikkate alınması gerekir. Anayasa Mahkemesi, somut olayda mahkemelerin başvurucunun sunduğu fakirlik belgesini, malvarlığı bulunmadığına ilişkin beyanlarını ve e-Devlet üzerinden sunduğu belgelerin yeterince değerlendirmediğini belirtmiştir. Ayrıca başvurucunun banka hesaplarının bulunmasını, bu hesapların aktifliği, bakiyesi veya başvurucunun ödeme gücü üzerindeki gerçek etkisi araştırılmadan adli yardım talebinin reddi için yeterli saymanın, kategorik bir yaklaşım olduğunu değerlendirmiştir. Bu çerçevede Anayasa Mahkemesi, başvurucunun adli yardım talebinin reddedilmesi ve gider avansını yatıramaması nedeniyle davasının açılmamış sayılmasının, başvurucu üzerinde aşırı bir yük oluşturduğu sonucuna varmıştır. Mahkeme, Anayasa’nın 36. maddesi kapsamında güvence altına alınan mahkemeye erişim hakkının ihlal edildiğine karar vermiştir. İhlalin sonuçlarının ortadan kaldırılması için kararın bir örneğinin yeniden yargılama yapılmak üzere ilgili mahkemeye gönderilmesine hükmedilmiş; başvurucunun tazminat talebi ise reddedilmiştir. İlgili karara buradan ulaşabilirsiniz.
  • Gerçek İşveren Hakkında Arabuluculuğa Başvurulmadığı Gerekçesiyle İşe İade Davasının Reddedilmesi Mahkemeye Erişim Hakkını İhlal Eder: 6 Ağustos 2026 tarihli ve 33332 sayılı Resmî Gazete’de Anayasa Mahkemesi’nin 18.02.2026 tarihli ve B. No: 2022/52228 sayılı kararı yayımlanmıştır. Başvuru, işe iade talebiyle açılan davanın, davaya sonradan dahil edilen gerçek işveren yönünden ayrıca arabuluculuğa başvurulmadığı gerekçesiyle dava şartı yokluğundan reddedilmesi nedeniyle mahkemeye erişim hakkının ihlal edildiği iddiasına ilişkindir. Somut olayda başvurucu, temizlik işçisi olarak çalışırken iş akdinin feshedilmesi üzerine, kendisine bildirilen şirket aleyhine arabuluculuk başvurusunda bulunmuş; arabuluculuk görüşmelerinde anlaşma sağlanamaması üzerine işe iade davası açmıştır. Yargılama sırasında davalı şirket, başvurucunun kendi bünyesinde görev yapmadığını ve gerçek işverenin başka bir şirket olduğunu ileri sürmüştür. Bunun üzerine başvurucu, kendisini ifade etmekte zorlanan ve herhangi bir eğitimi bulunmayan bir işçi olduğunu, iki şirket arasında organik bağ bulunduğunu, şirketlerin ticari adresleri, yöneticileri ve ortaklarının aynı olduğunu belirterek taraf değişikliği talebinde bulunmuştur. İlk derece mahkemesi, başvurucunun gerçek işvereni dava açarken bilmesinin kendisinden beklenemeyeceği kanaatiyle taraf değişikliği talebini kabul etmiştir. Mahkeme, davaya dahil edilen gerçek işveren yönünden arabuluculuk süreci yürütülmesi için süre vermiş; arabuluculuk son tutanağının dosyaya sunulmasının ardından dava dilekçesini ilgili şirkete tebliğ ederek şirketin davaya katılımını sağlamıştır. Yapılan yargılama sonucunda mahkeme, dava şartlarının yerine getirildiğini kabul etmiş ve davanın kabulüne karar vermiştir. Buna karşılık Bölge Adliye Mahkemesi, gerçek işveren yönünden dava açılmadan önce arabuluculuğa başvurulmadığı, zorunlu arabuluculuk dava şartının dava açıldıktan sonra taraf değişikliği yoluyla tamamlanamayacağı gerekçesiyle ilk derece mahkemesi kararını kaldırmış ve davayı dava şartı yokluğundan usulden reddetmiştir. Anayasa Mahkemesi, dava şartı olarak arabuluculuğun işçi ve işveren arasındaki uyuşmazlıkların dava açılmadan önce daha kısa sürede ve daha az masrafla çözülmesini amaçladığını kabul etmekle birlikte, somut olayda bu şartın katı ve şekilci yorumlandığını değerlendirmiştir. Mahkeme’ye göre, başvurucunun yanlış taraf göstermesinin kabul edilebilir bir yanılgı olup olmadığı, şirketler arasındaki organik bağ iddiası, şirket temsilcilerinin aynı kişiler olduğu yönündeki beyanlar ve gerçek işverenin dava açılırken işçi tarafından bilinebilir olup olmadığı hususları derece mahkemelerince yeterince değerlendirilmelidir. Anayasa Mahkemesi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu m. 124 kapsamında taraf değişikliği hükümleri ile 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’ndaki zorunlu arabuluculuk dava şartının birlikte ve mahkemeye erişim hakkını ortadan kaldırmayacak şekilde yorumlanması gerektiğini vurgulamıştır. Kararda, gerçek işverene karşı arabuluculuğun dava sırasında tamamlanmış olmasına rağmen, salt dava açılmadan önce bu işverene karşı arabuluculuğa başvurulmadığı gerekçesiyle davanın reddedilmesinin başvurucuya aşırı külfet yüklediği kabul edilmiştir. Bu gerekçelerle Anayasa Mahkemesi, Anayasa’nın 36. maddesi kapsamında güvence altına alınan mahkemeye erişim hakkının ihlal edildiğine karar vermiştir. İhlalin sonuçlarının ortadan kaldırılması için kararın bir örneğinin yeniden yargılama yapılmak üzere ilgili Bölge Adliye Mahkemesi Dairesine gönderilmesine; başvurucuların tazminat talebinin reddine oybirliğiyle hükmedilmiştir. İlgili karara buradan ulaşabilirsiniz.
  • Hatalı Hukuki Nitelendirme, Talebin Esasının İncelenmesine Engel Değildir: 19 Ağustos 2026 tarihli ve 33345 sayılı Resmî Gazete’de Yargıtay 3. Hukuk Dairesi’nin 05.05.2026 tarihli ve E.2026/3039, K.2026/2767 sayılı kararı yayımlanmıştır. Karara konu uyuşmazlık, kira sözleşmesi kapsamında aynı kira bedellerinin mükerrer şekilde ödendiği iddiasından kaynaklanmaktadır. Davacı, kira bedellerini davalının eşinin bildirdiği hesaba ödediğini; buna rağmen davalı tarafından kira bedellerinin ödenmediği iddiasıyla icra takibi başlatıldığını ve tahliye tehdidi nedeniyle icra dosyasına da ödeme yapmak zorunda kaldığını ileri sürmüştür. Bu nedenle davacı, hukuki sebep olmaksızın fazla ödendiğini iddia ettiği kira bedellerinin davalıdan istirdadını talep etmiştir. İlk derece mahkemesi, talebi “istirdat davası” olarak değerlendirmiş; İcra ve İflas Kanunu’nun (“İİK”) 72. maddesinde düzenlenen istirdat davasına ilişkin koşulların oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine kesin olarak karar vermiştir. Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına temyiz yoluna başvurulması üzerine Yargıtay, hâkimin tarafların ileri sürdüğü maddi vakıalarla bağlı olmakla birlikte, bu vakıaların hukuki nitelendirmesini re’sen yapmakla yükümlü olduğunu vurgulamıştır. Bu kapsamda Yargıtay, davacının dava dilekçesinde talebini “istirdat” olarak nitelendirmiş olmasının mahkemeyi bağlamayacağını; somut uyuşmazlığın kira ilişkisi kapsamında hukuki sebep olmaksızın fazla ödendiği ileri sürülen kira bedellerinin iadesine ilişkin olduğunu belirtmiştir. Yargıtay’a göre, mahkemece uyuşmazlığın yalnızca İİK m. 72 kapsamında istirdat davası şartları yönünden değerlendirilmesi isabetli değildir. Davacının talebi, sebepsiz zenginleşme ve fazla ödenen bedelin iadesine ilişkin genel hükümler çerçevesinde incelenmeli; taraf delilleri bu kapsamda değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Kararda ayrıca, dava değerinin 9.822,00 TL olmasına rağmen davalı lehine 18.000,00 TL vekâlet ücretine hükmedilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu belirtilmiştir. Bu gerekçelerle Yargıtay, ilk derece mahkemesi kararının kanun yararına bozulmasına karar vermiştir. Karar, özellikle hâkimin hukuki nitelendirme yetkisi ve görevi bakımından önem taşımaktadır. Tarafların dava dilekçesinde kullandığı hukuki kavramlar mahkemeyi bağlamamakta; mahkemenin, ileri sürülen vakıaları esas alarak uyuşmazlığın gerçek hukuki niteliğini belirlemesi gerekmektedir. Bu yönüyle karar, dava dilekçesindeki hukuki nitelendirmenin hatalı veya eksik yapılmasının, talebin esasının incelenmesine engel teşkil etmemesi gerektiğini ortaya koymaktadır. İlgili karara buradan ulaşabilirsiniz.
  • Kiralananın Devrinde Depozito İadesinden Sorumluluk, Depozitonun Devredilip Devredilmediğine Bağlıdır: 1 Eylül 2026 tarihli ve 33357 sayılı Resmî Gazete’de Yargıtay 3. Hukuk Dairesi’nin 05.05.2026 tarihli ve E.2026/3664, K.2026/2960 sayılı kararı yayımlanmıştır. Karar, kiralananın devredilmesi hâlinde depozito bedelinin iadesinden kimin sorumlu olacağına ilişkin önemli değerlendirmeler içermektedir. Uyuşmazlıkta davacı kiracı, davalının maliki olduğu taşınmazda kiracı olarak oturduğunu, kira ilişkisi kurulurken depozito bedeli ödediğini; taşınmazın daha sonra davacının eşine satılması üzerine kira sözleşmesinin sona erdiğini, buna rağmen depozito bedelinin iade edilmediğini ileri sürerek başlattığı icra takibine yapılan itirazın iptalini talep etmiştir. İlk derece mahkemesi, taşınmazın davacının eşine satılmasıyla birlikte yeni malikin kira sözleşmesinin tarafı hâline geldiğini ve bu nedenle depozito alacağı bakımından davanın yeni malike yöneltilmesi gerektiğini kabul ederek davayı pasif husumet yokluğu nedeniyle reddetmiştir. Kararın Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına temyiz edilmesi üzerine Yargıtay, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 310. maddesi uyarınca kiralananın mülkiyetinin devredilmesi hâlinde yeni malikin kira sözleşmesinin tarafı hâline geldiğini, ancak bunun depozito bedelinin iadesi bakımından eski malikin sorumluluğunu kendiliğinden ortadan kaldırmayacağını vurgulamıştır. Yargıtay'a göre, kira ilişkisinin başında depozitoyu teslim alan eski malik, bu bedeli yeni malike devrettiğini ispat etmekle yükümlüdür. Somut olayda ise davalı eski malik, depozito bedelini yeni malike teslim ettiğine ilişkin herhangi bir savunmada bulunmamış ve bunu doğrulayan bir delil de sunmamıştır. Bu nedenle Yargıtay, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmasını usul ve yasaya aykırı bularak ilk derece mahkemesi kararının kanun yararına bozulmasına karar vermiştir. Karar, kiralananın devri sonrasında yeni malikin kira sözleşmesinin tarafı hâline gelmesi kuralının, depozito alacağı bakımından otomatik olarak önceki malikin sorumluluğunu ortadan kaldırmayacağını göstermesi bakımından önem taşımaktadır. Bu yönüyle depozito bedelinin hangi malikte kaldığı ve yeni malike devredilip devredilmediği, iade yükümlülüğünün belirlenmesinde ayrıca araştırılması gereken temel husus olarak ortaya konulmuştur. İlgili karara buradan ulaşabilirsiniz.
  • Kira İlişkisinin Varlığı İnkâr Edildiğinde Davacıya Yemin Delili Hatırlatılmalıdır: 1 Eylül 2026 tarihli ve 33357 sayılı Resmî Gazete’de Yargıtay 3. Hukuk Dairesi’nin 05.05.2026 tarihli ve E.2026/3665, K.2026/2768 sayılı kararı yayımlanmıştır. Karara konu uyuşmazlık, kira ilişkisinin çekilmez hâle gelmesi nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Davacı, davalı kiracının kira borcunu ödememesi nedeniyle hakkında icra takibi başlattığını; ayrıca kira sözleşmesi devam ederken davalının kendisine karşı hakaret, tehdit, yaralama, konut dokunulmazlığını ihlal ve iftira suçlarını işlediğini belirterek kira ilişkisinin çekilmez hâle geldiğini iddia etmiş ve davalının kiralanandan tahliyesini talep etmiştir. Davalı ise dava konusu taşınmazın maliki olan dava dışı kayınpederinin akli melekelerinin yerinde olmaması nedeniyle davacı tarafından dolandırılarak taşınmazın usulsüz şekilde satın alındığını, davacının dolandırıcı olduğunu ve tahliye talebinin hukuki dayanaktan yoksun bulunduğunu ileri sürerek davanın reddini istemiştir. İlk derece mahkemesi, davalının kiraya verene gerekli saygıyı göstermemesi ve davacıya yönelik suç teşkil eden eylemleri nedeniyle kira ilişkisinin çekilmez hâle geldiği gerekçesiyle davanın kabulüne ve davalının taşınmazdan tahliyesine karar vermiştir. Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına temyiz yoluna başvurulması üzerine Yargıtay, uyuşmazlıkta öncelikle taraflar arasında kira ilişkisinin varlığının belirlenmesi gerektiğini vurgulamıştır. Kararda, kira ilişkisinin varlığını ve aylık kira bedelini ispat yükünün kural olarak kiraya verene; kabul edilen kira bedelinin ödendiğini ispat yükünün ise kiracıya ait olduğu belirtilmiştir. Bununla birlikte, kira ilişkisinin varlığı yemin dâhil her türlü delille ispat edilebilir. Yargıtay, somut olayda davalının kira ilişkisini inkâr ettiğini; kira ilişkisinin varlığı, başlangıç tarihi, süresi ve kira bedelinin ispat yükünün davacı üzerinde bulunduğunu belirtmiştir. Yazılı kira sözleşmesinin ibraz edilememesi ve tanık beyanlarıyla da kira ilişkisinin varlığının ortaya konulamaması karşısında, ilk derece mahkemesince davacıya yemin delilinin hatırlatılması ve davalıya yemin teklif edip etmeyeceğinin sorulması gerekirken, eksik inceleme ile karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur. Bu gerekçelerle Yargıtay, ilk derece mahkemesi kararının sonucuna etkili olmamak üzere kanun yararına bozulmasına karar vermiştir. Karar, yazılı kira sözleşmesi bulunmayan hâllerde kira ilişkisinin varlığının ispatı bakımından önem taşımaktadır. Yargıtay, tahliye talebinin esasına girilebilmesi için öncelikle taraflar arasında kira ilişkisinin mevcut olup olmadığının belirlenmesi gerektiğini; kira ilişkisi inkâr edildiğinde ise mahkemenin, davacının dayandığı delilleri eksiksiz değerlendirmesi ve gerektiğinde yemin deliline başvurulması  imkânını  hatırlatması  gerektiğini  ortaya  koymuştur.  İlgili karara buradan ulaşabilirsiniz.
  • Akaryakıt İstasyonunda Yanlış Yakıt Dolumundan Kaynaklanan Zararlardan Sağlayıcı Akaryakıt Şirketi ve Bayi Birlikte Sorumludur: 1 Eylül 2026 tarihli ve 33357 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Yargıtay 3. Hukuk Dairesi’nin 01.06.2026 tarihli, E.2026/3961, K.2026/3360 sayılı kararı, akaryakıt istasyonlarında gerçekleştirilen yanlış yakıt dolumundan doğan zararlar bakımından akaryakıt şirketi ile bayinin sorumluluğuna ilişkin önemli değerlendirmeler içermektedir. Karara konu olayda tüketici, bir akaryakıt istasyonunda aracına yanlış yakıt doldurulması nedeniyle aracında arıza meydana geldiğini ileri sürmüş ve uğradığı zararların karşılanmasını talep etmiştir. İl Tüketici Hakem Heyeti tarafından tüketici lehine karar verilmesi üzerine akaryakıt şirketi, yakıt dolum hizmetinin kendisinden bağımsız tüzel kişiliğe sahip bayi tarafından sunulduğunu ve bu nedenle kendisine husumet yöneltilemeyeceğini ileri sürerek hakem heyeti kararına itiraz etmiştir. İlk derece mahkemesi, ayıplı hizmetten kaynaklanan sorumluluğun hizmeti fiilen sunan bayiye ait olduğu gerekçesiyle akaryakıt şirketinin itirazını kabul etmiş ve İl Tüketici Hakem Heyeti kararını kaldırmıştır. Ancak karar, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına temyiz edilmiştir. Yargıtay, uyuşmazlığın 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun hükümleri çerçevesinde değerlendirilmesi gerektiğini belirtmiştir. Kararda, tüketicinin aracına yanlış yakıt doldurulmasının, hizmetin sözleşmeye ve objektif olarak sahip olması gereken niteliklere uygun şekilde ifa edilmemesi sonucunu doğurduğu; bu nedenle olayın “ayıplı hizmet” kapsamında değerlendirilmesi gerektiği ifade edilmiştir. Yargıtay ayrıca, akaryakıt istasyonunun sağlayıcı şirketin bayisi olarak faaliyet gösterdiğini ve tüketiciye sunulan hizmet nedeniyle ortaya çıkan zararlardan yalnızca bayinin değil, sağlayıcı konumundaki akaryakıt şirketinin de sorumlu tutulabileceğini vurgulamıştır. Bu kapsamda, sağlayıcının sorumluluğu göz ardı edilerek husumetin yalnızca bayi işletmesine yöneltilmesi gerektiği yönündeki değerlendirme hukuka aykırı bulunmuştur. Sonuç olarak Yargıtay, ilk derece mahkemesinin kararını kanun yararına bozmuştur. Karar, akaryakıt istasyonlarında gerçekleştirilen yanlış yakıt dolumundan kaynaklanan zararların 6502 sayılı Kanun kapsamında ayıplı hizmet olarak değerlendirileceğini ve bu tür uyuşmazlıklarda sağlayıcı ile bayinin tüketiciye karşı müteselsilen sorumlu olabileceğini ortaya koyması bakımından önem taşımaktadır. İlgili karara buradan ulaşabilirsiniz.
  • Arabuluculuk Son Tutanağının Aşırı Şekilci Yorumlanarak İşe İade Davasının Reddedilmesi Mahkemeye Erişim Hakkını İhlal Eder: 21 Eylül 2026 tarihli ve 33377 sayılı Resmî Gazete’de Anayasa Mahkemesi’nin 03.03.2026 tarihli ve 2022/82055 başvuru numaralı kararı yayımlanmıştır. Karara konu başvuru, işe iade talebiyle açılan davanın, arabuluculuk son tutanağında işe iade talebinin ayrıca ve açıkça belirtilmediği gerekçesiyle dava şartı yokluğundan reddedilmesinin mahkemeye erişim hakkını ihlal edip etmediğine ilişkindir. Başvurucu, özel güvenlik görevlisi olarak çalışmakta iken iş akdinin feshedilmesi üzerine işe iade davası açmıştır. İlk derece mahkemesi davanın kabulüne karar vermiş; ancak Bölge Adliye Mahkemesi, arabuluculuk başvuru formunda “işe iade” seçeneğinin işaretlenmediğini belirterek işe iade talebi bakımından dava şartı arabuluculuğun yerine getirilmediği sonucuna varmış ve davayı dava şartı yokluğu nedeniyle reddetmiştir. Anayasa Mahkemesi, değerlendirmesinde öncelikle 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu uyarınca işçi alacağı, işveren alacağı, tazminat ve işe iade talepli davalarda arabulucuya başvurulmasının dava şartı olduğunu hatırlatmış, ayrıca Yargıtay'ın 02.06.2018 tarihinde arabuluculuk başvuru formu uygulamasının başlamasından önceki ve sonraki döneme ilişkin içtihadına da yer vermiştir. Buna göre 02.06.2018 tarihinden sonra yapılan başvurularda uyuşmazlığın kapsamı yalnızca son tutanağa bakılarak değil, arabuluculuk başvuru formu ile son tutanak birlikte değerlendirilerek belirlenmelidir. Somut olayda başvuru formunda işe iade talebinin yer aldığı, son tutanakta ise işe iadenin doğal sonuçları olan boşta geçen süre ücreti ve işe başlatmama tazminatı taleplerinin bulunduğu gözetildiğinde, işe iade uyuşmazlığının arabuluculuk sürecine konu edilmediğinin kabulü aşırı şekilci bulunmuştur. Bu nedenle davanın dava şartı yokluğu nedeniyle reddedilmesinin mahkemeye erişim hakkını ihlal ettiğine karar vermiştir. Anayasa Mahkemesi ayrıca, arabuluculuk son tutanağının tarafların beyanları doğrultusunda düzenlenen ve sürecin hangi şekilde sonlandığını gösteren bir belge olduğunu belirtmiştir. Ancak başvurucunun işe iade istemini arabuluculuk aşamasında ileri sürdüğünün dosya kapsamından anlaşılması karşısında, son tutanakta “işe iade” ibaresinin ayrıca yer almamasının dava hakkını ortadan kaldıracak şekilde yorumlanamayacağını ifade etmiştir. Başvurucunun işe iade uyuşmazlığını arabuluculuğa taşıdığı hâlde, davanın dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddedilmesinin başvurucuya ağır ve ölçüsüz bir külfet yüklediği değerlendirilmiştir. Bu gerekçelerle Anayasa Mahkemesi, başvurucunun Anayasa’nın 36. maddesi kapsamında güvence altına alınan mahkemeye erişim hakkının ihlal edildiğine karar vermiştir. İhlalin sonuçlarının giderilmesi amacıyla kararın yeniden yargılama yapılmak üzere İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi’ne gönderilmesine, tazminat talebinin ise reddine hükmedilmiştir. İlgili karara buradan ulaşabilirsiniz.
  • İşe İade Davasında Altı Aylık Kıdem Şartına İlişkin Esaslı İddiaların Karşılanmaması Gerekçeli Karar Hakkını İhlal Eder: 29 Eylül 2026 tarihli ve 33385 sayılı Resmî Gazete’de Anayasa Mahkemesi’nin 08.04.2026 tarihli ve 2022/90210 başvuru numaralı kararı yayımlanmıştır. Karar, işe iade davasında altı aylık kıdem şartının sağlanıp sağlanmadığına ilişkin esaslı iddiaların yeterli gerekçeyle karşılanmaması nedeniyle gerekçeli karar hakkının ihlal edildiği iddiasına ilişkindir. Somut olayda başvurucu, 15.03.2021 tarihinde çalışmaya başladığı işyerinde, performans düşüklüğü gerekçesiyle iş sözleşmesinin feshedilmesi üzerine işe iade davası açmıştır. İlk derece mahkemesi, başvurucunun sağlık raporunu ve fesih bildiriminin kendisine tebliğ edildiği tarihi dikkate alarak altı aylık kıdem şartının sağlandığını kabul etmiş ve feshin geçersizliğine karar vermiştir. Ancak Bölge Adliye Mahkemesi, başvurucunun kıdeminin 5 ay 28 gün olduğu gerekçesiyle iş güvencesinden yararlanamayacağına hükmederek davayı reddetmiştir. Anayasa Mahkemesi, değerlendirmesinde altı aylık kıdem şartının hesaplanmasına ve bu sürenin dolmasına kısa süre kala yapılan fesihlere ilişkin Yargıtay içtihatlarını incelemiştir. Yargıtay kararlarında, iş güvencesinden yararlanmayı engellemek amacıyla altı aylık kıdem süresinin dolmasına çok az kala gerçekleştirilen fesihlerin dürüstlük kuralı kapsamında değerlendirilmesi gerektiği belirtilmiştir. Bununla birlikte, altı aylık kıdem şartının henüz gerçekleşmediği durumlarda işçinin iş güvencesinden yararlanamayacağı ve işverenin kötü niyetli davranışının farklı hukuki yollarla ileri sürülebileceği yönündeki karşı görüşlere de yer verilmiştir. Ayrıca Yargıtayın kıdem hesabında fesih bildiriminin işçiye ulaştığı tarihi ve çalışılmış sayılan süreleri esas alan kararları aktarılmıştır. Somut olay bakımından başvurucu, 13.09.2021 tarihli fesih bildiriminin raporlu olduğu dönemde, 18.09.2021 tarihinde kendisine tebliğ edildiğini ve bu tarih itibarıyla altı aylık kıdem şartını sağladığını ileri sürmüştür. Ayrıca işverenin, iş güvencesinden yararlanmasını engellemek amacıyla kıdem süresinin dolmasına kısa süre kala iş sözleşmesini feshettiğini iddia etmiştir. Anayasa Mahkemesi, Bölge Adliye Mahkemesinin kararında altı aylık kıdem şartına ilişkin farklı Yargıtay içtihatlarına yer verilmesine rağmen, bu içtihatların somut olaya nasıl uygulandığının yeterince açıklanmadığını tespit etmiştir. Özellikle ilk derece mahkemesinin dikkate aldığı sağlık raporu ve fesih bildiriminin tebliğ tarihinin neden farklı değerlendirildiğinin gerekçelendirilmediğini belirtmiştir. Anayasa Mahkemesi, mahkemelerin tarafların bütün iddialarına ayrı ayrı yanıt vermek zorunda olmadığını; ancak davanın sonucunu değiştirebilecek nitelikteki esaslı iddiaları ilgili ve yeterli gerekçelerle karşılamaları gerektiğini vurgulamıştır. Başvurucunun kıdem süresinin hesabına ve işverenin fesihteki amacına ilişkin iddialarının bu nitelikte olduğunu belirterek, Bölge Adliye Mahkemesinin söz konusu iddiaları yeterli biçimde değerlendirmemesi nedeniyle gerekçeli karar hakkının ihlal edildiğine karar vermiştir. İhlalin sonuçlarının giderilmesi amacıyla yeniden yargılama yapılmasına hükmedilmiştir. İlgili karara buradan ulaşabilirsiniz.
  • Anayasa Mahkemesi Yoksulluk Nafakasında Süresiz Nafaka Kuralını İptal Etti: 30 Eylül 2026 tarihli ve 33386 sayılı Resmî Gazete’de Anayasa Mahkemesi’nin 04.06.2026 tarihli, E.2025/156 ve K.2026/131 sayılı kararı yayımlanmıştır. Kararda, Türk Medeni Kanunu’nun 175. maddesinde yer alan ve boşanma nedeniyle yoksulluğa düşecek tarafın diğer taraftan “süresiz olarak” nafaka isteyebilmesini öngören ibarenin Anayasa’ya uygunluğu incelenerek söz konusu ibarenin iptaline karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesi, yoksulluk nafakasının boşanma nedeniyle ekonomik açıdan güçsüz duruma düşen eşin korunmasını amaçladığını ve sosyal hukuk devleti ilkesinin bir gereği olduğunu belirtmiştir. Bununla birlikte, nafaka alacaklısının korunması ile nafaka yükümlüsünün maddi ve manevi varlığının korunması hakkı arasında adil bir denge kurulması gerektiğini vurgulamıştır. Mahkemeye göre, nafaka yükümlülüğünün süresiz olarak öngörülmesi, evlilik birliği sona ermesine rağmen taraflar arasındaki ekonomik ilişkinin belirsiz bir süre boyunca devam etmesine neden olabilmektedir. Mahkeme, daha önce verdiği bir kararda aynı düzenlemeyi Anayasa’ya aykırı bulmadığını, ancak sonraki uygulamada “süresiz olarak” ibaresinin emredici nitelikte yorumlandığını ve hâkime nafakanın süresini belirleme konusunda takdir yetkisi tanınmadığını tespit etmiştir. Bu nedenle hâkim, tarafların somut koşullarını dikkate alarak başlangıçta belirli süreli nafakaya hükmedememekte; nafaka yükümlülüğü, kanunda öngörülen sona erme veya kaldırılma koşullarından biri gerçekleşmediği sürece devam etmektedir. Anayasa Mahkemesi, eşlerin yaşı ve sağlık durumu, evlilik süresi, ekonomik ve sosyal koşulları, çalışma imkânları ve boşanma sonrasında kendi geçimlerini sağlayabilme kapasitelerinin nafaka süresinin belirlenmesinde dikkate alınabilmesi gerektiğini ifade etmiştir. Mevcut düzenlemede ise hâkime bu hususları değerlendirerek nafakayı belirli bir süreyle sınırlandırma yetkisi tanınmamıştır. Mahkeme, bu durumun özellikle kısa süreli evliliklerde veya nafaka alacaklısının belirli bir süre sonra ekonomik bağımsızlığını kazanabileceği hâllerde nafaka yükümlüsüne ölçüsüz bir külfet yükleyebileceğini değerlendirmiştir. Öte yandan Mahkeme, Türk Medeni Kanunu’nun 176. maddesinde nafakanın kaldırılması veya azaltılmasına ilişkin imkânlar bulunmasına rağmen, bu mekanizmaların nafaka süresinin başlangıçta belirlenmesine yönelik takdir yetkisinin yokluğunu gidermediğini belirtmiştir. Zira söz konusu mekanizmalar, nafaka kararından sonra ortaya çıkan koşullara bağlı olarak işletilebilmekte; hâkimin boşanma sırasında tarafların somut durumlarını değerlendirerek nafakaya belirli bir süre için hükmetmesine imkân tanımamaktadır. Bu nedenle mevcut düzenlemenin tarafların menfaatleri arasında somut olayın koşullarına uygun bir denge kurulmasını sağlayacak yeterli güvenceleri içermediği sonucuna ulaşılmıştır. Anayasa Mahkemesi, bu gerekçelerle “süresiz olarak” ibaresini Anayasa’nın 2., 5. ve 17. maddelerine aykırı bularak iptal etmiştir. İptal nedeniyle doğacak hukuki boşluğun giderilebilmesi amacıyla kararın Resmî Gazete’de yayımlanmasından itibaren dokuz ay sonra yürürlüğe girmesine hükmedilmiştir. İlgili karara buradan ulaşabilirsiniz.